Przejdź do treści
RPG Po Szkole — strona głównaZapisz dziecko

Relacje z sesji

Let's play #2: Dom na kółkach

Krzysztof Baranowski · aktualizacja: · 10 min czytania

Smoczy Wojownicy

Poprzednia część: Let’s play #1: Noc, w której wieś dostała imię

Kiedy smok otworzył oczy, znów był psem. Rudym seterem z wyczesaną sierścią i opatrunkiem na boku, tym samym, który jeszcze niedawno zasłaniał światło nad całą polaną. Tylko że ten pies miał do powiedzenia więcej, niż psu przystoi.

Przemówił, a w jego głosie była dawna wielkość, trochę zardzewiała, ale wciąż pewna siebie.

– Jestem Rubinowy Karmażar. Najpotężniejszy ze smoków. Znam każdą magię, zmieniam kształt, kiedy tylko zechcę. – Zawahał się. – No, prawie kiedy zechcę.

Sześcioro dzieci słuchało z otwartymi ustami. Miały pytań tyle, że nie wiedziały, od którego zacząć.

Góra złota

Najgorsze było to, że w wiosce siedzieli rycerze. Przyjechali tu po nagrodę, a nagroda za smoka miała rozmiar góry. Złotej.

– Całej góry? – upewnił się ConCrid.

– To by się opłacało – mruknęła Tifi i sama się skrzywiła, bo nie wiedziała, czy żartuje.

Dylemat leżał przed nimi w trawie i patrzył na nich mądrymi oczami: oddać psa królowi i dostać górę złota albo zrezygnować z nagrody i wysłuchać, co ma do powiedzenia.

Digory nie czekał, aż reszta się namyśli. Wystąpił krok do przodu, tak jak robił to ojciec, kiedy opowiadał o rycerzach, których sam nigdy nie bał się zapytać o prawdę.

– Kim naprawdę jesteś? – zapytał. – I dlaczego mamy ci wierzyć?

Pytał długo, uparcie i z powagą syna rycerza. Pies nie obraził się. Odpowiadał cierpliwie, choć co chwilę przypominał, kto tu jest najpotężniejszy, i dopiero po tej dłuższej rozmowie okazało się, że smok mówi prawdę.

Opowieść o dwóch braciach

Smok opowiedział im historię, od której pachniało błotem i starym stawem.

Tysiąc sześćset osiemdziesiąt dwa lata temu żyli dwaj bracia, mali smoczkowie, którzy bawili się nad stawem tuż obok miejsca, w którym dziś stała wieś. Bawili się, jak to bracia, w pojedynki. Tego dnia zielony zawołał w ostatniej chwili: „Walczę z rybą!”.

Przegrał.

Przegrał z rybą, najgłupszym przeciwnikiem, jaki można sobie wyobrazić, i ta przegrana przylgnęła do niego na całe życie. W starciu stracił ząb. Ząb utkwił w czaszce ryby, a ryba, nie wiadomo dlaczego, zaczęła żyć dłużej, niż wypada rybie. Dożyła czasów, w których złowiono ją niedawno, i zawisła pod dachem sołtysa jako największa chluba wsi bez nazwy.

A zielony smok przez tysiąc lat zbierał moc. Tak wiele, że teraz chodził pod ziemią i przejmował władzę nad zwierzętami i roślinami. Niedźwiedź z zielonymi oczami był jego dziełem. Skażenie rozchodziło się jak zaraza, a jedynym sposobem, żeby je zatrzymać, było spalenie.

Ogromny łoś z zielonymi płomieniami w oczach i wokół poroża stoi na skalistym wzgórzu nad zamglonym lasem o świcie.
Zwierzęta, nad którymi władzę przejął zielony smok, poznaje się po oczach.

– Dlatego paliłem wsie – powiedział Karmażar. – Latałem nad nimi tak długo, aż wszyscy uciekli. Dopiero wtedy ogień.

Zielony smok szedł wzdłuż rzeki ku wsi. Szedł po swój ząb, a razem z nim odzyskałby pełnię mocy i mógłby się zemścić na całym świecie za wstyd sprzed tysiąca lat.

– Potrzebuję waszej pomocy – dokończył Karmażar. – Ząb trzeba zniszczyć. Razem znajdziemy sposób.

Dzieci spojrzały po sobie. Rozmowa dobiegła końca, ale nikt nie miał ochoty wracać do łóżek.

Ktoś węszy

Wtedy we wsi kichnęło.

Dzieci zobaczyły go przez okno. Wąchał Wąchalski, inkwizytor, stał na środku izby sołtysa z dokumentami od króla, tak oklejonymi pieczęciami, że prawie nie było widać papieru. Dokumenty pozwalały mu robić, co zechce, i nie odpowiadać za nic. Skonfiskował właśnie magiczne przedmioty kilku przybyszom, pokłócił się z sołtysem, a kogoś jeszcze zdążył nastraszyć samym spojrzeniem. Na szyi kołysał mu się amulet, który drgał za każdym razem, gdy wyczuł smoczą magię, i wtedy inkwizytor kichał, wąchał i znów kichał.

Inkwizytor w czerwonej zbroi oblepionej pieczęciami i dokumentami wskazuje palcem chatę krytą strzechą, za nim strażnicy z włóczniami i pochodniami, przed nim przechodzi kura.
Wąchał Wąchalski: sędzia, prokurator i strażnik w jednej osobie, z dokumentami na wszystko.

W pewnej chwili amulet zadrżał mocniej niż zwykle. Wąchalski kichnął tak, że zgasła świeczka, i ruszył za psem, który zdążył się przemknąć i siedział teraz przy płocie, udając zwykłego setera.

GodRyk nie zawahał się. Wyszedł inkwizytorowi naprzeciw, jakby szedł do znajomego, i zagadnął go pierwszy, spokojnie, jakby nie czuł w tym żadnego lęku. Inni dołączyli po chwili, dorzucając swoje pomysły:

– Byliśmy na bitwie – powiedział GodRyk. – Smok poleciał tam, na wschód.

– Wszystko widzieliśmy – dodał ktoś.

– I wujek nas mijał, jak szliśmy – dorzucił ktoś inny.

Wujek, który właśnie nadchodził z owcami, potwierdził z poczciwym uśmiechem. Inkwizytor, który nie lubił, gdy ktoś mu przerywa, kiwnął głową, popatrzył na dzieci jeszcze chwilę i zawrócił w stronę, którą wskazały, czyli zupełnie inną niż ta, w której siedział smok.

Zdradzili się tylko trochę. Węszyciel kichnął jeszcze raz, najmocniej właśnie przy nich, a Wąchalski obejrzał się przez ramię, zanim zniknął.

Dom na kółkach

Potem wieś zaczęła się pakować.

Wszystko wyglądało coraz gorzej. Zwierzęta zmieniały się w potwory, trawa żółkła, ziemia pachniała zgnilizną, a wszyscy byli pewni, że to sprawka czerwonego smoka albo jakiejś innej nieczystej siły. O zielonym nikt nie wiedział. Wozy ładowano w pośpiechu, z meblami, narzędziami, workami ziarna i dziadkami, a rodzice biegali po wsi, wołając dzieci.

Dzieci spakowały się razem, żeby zaoszczędzić miejsca. Na wóz trafił cały kurnik, mała drewniana buda pełna kur, i kilku chłopów wzniosło ją na podwozie. I tak kurnik na kółkach stał się domem. Z niego można było wyruszać na misje i w nim siedzieć wtedy, gdy trzeba było swobodnie porozmawiać. Razem z psem i kurami.

Woźnicą był wujek. Karmażar nie zapytał, czy się zgadza. Rzucił na niego urok i wujek jechał uśmiechnięty, spokojny jak człowiek, który nie pamięta, dlaczego się nie martwi.

Drewniany kurnik postawiony na wozie ciągniętym przez siwego konia, na koźle woźnica, z okienek wyglądają kury, obok idzie kobieta z dzieckiem, pochmurne niebo i błotnista droga.
Kurnik na kółkach: baza, dom i kryjówka w jednym.

Skok na wóz sołtysa

Karawana sunęła powoli. Wozy z ziarnem, wozy z dziadkami, wozy ze świeżą żywnością i z całym dobytkiem wsi: meblami, narzędziami, cennymi drobiazgami. Koła skrzypiały, kury narzekały, a między nimi, na jednym z wozów, jechała wielka ryba. Sołtys zabrał ją ze sobą, bo była chlubą i trofeum całej wsi. W rybie tkwił ząb.

Dzieci ruszyły na wóz sołtysa w biały dzień, a to było znacznie trudniejsze niż nocą.

ConCrid podszedł pierwszy. Usiadł obok sołtysa i zaczął opowiadać żarty. Okropne, tak okropne, że sołtys parsknął śmiechem, choć nie chciał. Obok niego Kiris puszczał barwne bańki z drobnych czarów, które pływały w powietrzu i pękały z cichym pyknięciem, tak że sołtys nie wiedział, na co patrzeć.

Tifi, która do tej pory siedziała cicho, wsunęła się za rybę.

Wyciągnęła ząb z paszczy jednym szybkim ruchem. A kiedy już przy okazji zajrzała pod siedzenie, trafiła na ciężki worek. Pełen monet. Te same monety, o których sołtys mówił przed wszystkimi, że poszły na podatki. Trzymał je u siebie.

Tifi wzruszyła ramionami. Dla sprawiedliwości.

Karmażar, kiedy mu pokazała ząb, odskoczył jak oparzony.

– Nie dotykam! – krzyknął. – Gdybym go dotknął, przestałbym istnieć.

Smoczy urzędnik

W kurniku zrobiło się ciasno, bo nagle pojawił się ktoś jeszcze.

Mały smok z wielkim brzuchem, w okularach, unosił się w powietrzu za pomocą magii, bez pośpiechu, jak ktoś, kto ma papiery i wszystkie w porządku. Przedstawił się jako urzędnik z innego wymiaru i odczytał wstępny wyrok smoczego sądu.

Bracia nie mogą ze sobą walczyć. Tak postanowiono dawno temu, jak w każdym domu, gdzie rodzice zabraniają dzieciom się bić. Karmażarowi nie wolno było więc ruszyć brata, dotknąć zęba ani stanąć mu na drodze.

– A w ogóle – dodał urzędnik, zerkając w papiery – zgodnie z aktami czerwony brat trochę przeszkadzał młodszemu podczas pojedynku z rybą. Można to uznać za okoliczność łagodzącą. Dla kogo, to się jeszcze okaże.

Karmażar chrząknął głośno i bardzo wymownie. Dzieci nie zrozumiały od razu, ale zapamiętały.

Na koniec urzędnik wyjął obrożę, błyszczącą, wąską i niemożliwie uroczystą, i założył ją smokowi. Dla jego własnego dobra. Karmażar, najpotężniejszy ze wszystkich smoków, siedział w kurniku z obrożą na szyi i patrzył na kury z urażoną miną.

Wóz, który trzeba było oddać

Nie zdążyli ochłonąć. Zza drzew, z lasu, który właśnie zrobił się za cichy, wyskoczyły zwierzęta.

Z leśnego mroku wybiega gromada zajęcy, łasic, kruków, węży i jeż, wszystkie z zielonymi, świecącymi oczami i zieloną poświatą.
Najpierw przybiegły najmniejsze i najszybsze.

Zające, kruki i inne małe stworzenia, szybkie, najszybsze, bo tylko one zdążyły dobiec. Wszystkie z zielonymi oczami. Zielony smok wyczuwał swój ząb i wiedział, że ząb się rusza.

Karmażar zrobił coś sprytnego. Odciął sobie pazury i wręczył je dzieciom: dotknięte nimi zwierzę odzyskiwało własne oczy. Zielone płomienie gasły jak świeczki zdmuchnięte jednym oddechem, a zwierzę rozglądało się zdziwione, jakby obudziło się z drzemki.

Dzieci broniły wozów. Najbardziej kurnika, bo gdyby choć jedno skażone zwierzę dostało się do środka, mieliby w domu kury na usługach Malachita, a tego nie życzył sobie nikt.

Rogan wspiął się na dach kurnika i stamtąd, z wysoka, patrzył sokolim wzrokiem. Strzelał ze spokojem człowieka, który zna las lepiej niż własne kieszenie. W ostatniej chwili wypatrzył łasicę, która już podkradała się pod drzwi, i strzałem zatrzymał ją, zanim dotknęła progu.

Rogan z napiętym łukiem stoi na dachu kurnika na wozie, przed barykadą z desek i beczek rycerz w zbroi z toporem, mały mag w przezroczystej bańce ochronnej, obok rudy seter, a z lasu nadbiegają zielonookie zające i kruki.
Obrona kurnika: łuk na dachu, barykada na dole.

Tymczasem ConCrid zbudował barykadę. Wyciągnął z wozu wszystko, co się nadawało, i połączył to narzędziami, które dostał od ojca, kowala. Belki, beczki, deski, żelazne obręcze. Zielonookie zające uderzały w nią raz za razem i odbijały się jak piłki.

Bitwa była trudna i wszyscy mieli w niej swoją część. Dopiero kiedy kurz opadł, zrozumieli, że nie obronią wszystkich wozów.

Trzeba było wybrać.

Poświęcili wóz z ziarnem.

Decyzja była ciężka. Bez ziarna w przyszłym roku nikt nic nie zasieje i będzie poważny problem. Ale kurnik przetrwał, a to był kłopot na kiedy indziej.

Dokąd leci kurnik?

Kiedy ucichło, siedzieli w kurniku, zmęczeni, z piórami we włosach, i patrzyli na siebie. Wtedy Karmażar powiedział to, na co czekał od początku.

Ząb niosą oni. Dopóki będą blisko rodziców, rodzice będą w niebezpieczeństwie, bo zielony smok pójdzie za zębem wszędzie. Nie ma wyjścia. Muszą odejść.

Nikt się nie odezwał. Kury zaszeleściły, wujek na koźle nucił coś pod nosem. Potem smok chwycił kurnik w pazury, rzucił na karawanę iluzję, tak że wszyscy mieli zobaczyć wozy jadące dalej, jakby nic się nie stało, i uniósł dzieci w noc, ku przygodzie, która nie miała już nic wspólnego z wsią.


Słowo od mistrza gry: MVP sesji

Tym razem wyróżniam Aleksandra, gracza GodRyka.

Aleksander jest najmłodszy w grupie i na pierwszej sesji prawie się nie odzywał. Był zawsze podekscytowany tym, co się działo, ale mówił niewiele i niewiele proponował. Czasem wyobraźnia ponosiła go dalej, niż wolno graczowi, i wtedy chciał sam wymyślać świat, kolejne postaci i potworki. To normalne na początku. Gracz steruje tylko swoją postacią i tylko za nią odpowiada, a świat prowadzi mistrz gry.

Tym razem to właśnie on, jako pierwszy, zdecydował się podejść do inkwizytora. Bez lęku, spokojnie, z pomysłem. Chodziło o to, żeby wprowadzić go w błąd i wysłać w zupełnie inną stronę. Dopiero za nim ruszyli pozostali, dorzucając swoje argumenty. Widać było, że przekroczył coś, czego wcześniej nie potrafił.

Zdarza się, że największe sceny w grze nie są największymi walkami. Czasem to cichy chłopiec, który robi pierwszy krok.

Autor

Krzysztof Baranowski, absolwent psychologii (UAM), 20+ lat w grach fabularnych

Opublikowano 17 listopada 2026 · aktualizacja 17 listopada 2026