Let's play #1: Noc, w której wieś dostała imię

Wieś bez nazwy

Wieś nie miała nazwy. Nazwy dostają wsie, w których coś się dzieje, a tutaj nigdy nic się nie działo.

Kilka chat przycupnęło wśród wzgórz jak stado owiec, które od lat nie widziało wilka. W tle stały góry, wielkie i milczące, a między górami a chatami nie leżało nic, co dałoby się nazwać drogą. Dwa razy w roku przyjeżdżał handlarz i wymieniał skóry na sól. Jedyną atrakcją, która przez dziesięć lat skusiła kilka osób, żeby zapuścić się w te strony, była wielka ryba złowiona w tutejszej rzece. Rzeka zresztą też nie miała nazwy. Wędrowców, którzy idąc dokądś indziej, przystanęliby tu choćby na kubek wody, nie było nigdy. Za wsią nie było już nic, do czego warto by iść.

Lato było nudne tak, że dało się je usłyszeć: brzęczenie much w nagrzanej słomie, trzask suchych źdźbeł, leniwe stukanie wiadra o cembrowinę studni. Powietrze pachniało kurzem i czymś słodkim, co mogło być miodem, a mogło być po prostu upałem.

Sześcioro dzieci nudziło się w tej wsi z wielką wprawą.

GodRyk, uczeń kapłana, spędzał lato u rodziny i liczył dni do powrotu do klasztoru. ConCrid, syn kowala i najsilniejszy z całej szóstki, zabijał nudę, jak umiał: podnosił kowadło jedną ręką, żeby rozbawić młodszych, i opowiadał żarty tak okropne, że aż śmieszne. Digory, syn rycerza, który podobno był kiedyś sławny, walczył z nudą drewnianym mieczem, okładając snopki siana. Tifi wychowała się w mieście, ale tego lata rodzice wysłali ją do dziadków, bo w mieście „zrobiło się gorąco”. Nikt nie dopytywał, przed czym chowają córkę na końcu świata ludzie, którzy podobno nie mają nic do ukrycia. Kiris, najmniejszy z ekipy, uczył się na maga i miał nadzieję, że po wakacjach nauczyciel przyjmie go z powrotem, mimo jego psotnej natury. I Rogan, któremu okoliczne lasy dawały akurat tyle rozrywki, żeby nie umrzeć z nudów.

Tamtego lata żadne z nich nie wiedziało jeszcze, że nuda ma swój koniec i że przychodzi bez zapowiedzi.

Noc pełni

Tej nocy srebrne światło księżyca wylało się na wieś jak mleko z przewróconego dzbana i zalało wszystko: dachy, płoty, studnię, kamienie na ścieżce. Noc była tak jasna, że prawie brzmiała, cienkim, wysokim dźwiękiem, jak palec sunący po brzegu szklanki.

Rogana pierwszego obudziły jego wyczulone zmysły.

Wyjrzał przez szparę w ścianie, a sokole oko bez trudu przebiło ciemność.

Przez wieś szedł rycerz.

Zbroja nie błyszczała, bo ktoś ją najwyraźniej zabrudził umyślnie, żeby się nie świeciła. Rycerz szedł szybko, nie oglądając się, prosto ku chacie sołtysa. Drzwi otworzyły się, zanim zdążył zapukać. Żółty prostokąt światła pochłonął go i zamknął się z cichym stuknięciem.

Rogan nie zastanawiał się długo. Obudził GodRyka. Chwilę później sześć głów stało nad jedną szparą w ścianie, a sześć par oczu patrzyło na zamknięte drzwi sołtysa.

Rycerz we wsi bez nazwy był czymś tak niezwykłym jak śnieg w lipcu. A to był dopiero początek. Zanim księżyc przesunął się o szerokość dłoni, ścieżką nadjechali następni: jeden jeździec, potem dwóch, potem wóz, a za nim kolejny. We wsi, do której nikt nigdy nie przyjeżdżał, nagle zaroiło się od podróżnych.

Nikt nie powiedział tego na głos. Nie musiał.

W wiosce, w której nic się nie dzieje, właśnie coś się wydarzyło. A wydarzenie, które dzieje się bez nich, było po prostu niedopuszczalne.

Po dachu, w ciszy

Wymknęli się wspólnie, jak ludzie, którzy się nie umówili, a mimo to wszyscy wiedzą, co robić.

Prym wiodła Tifi. Szła przodem lekko, jakby ziemia była mniej pewna swoich praw. Wiedziała, która deska skrzypi, która kępa trawy szeleści za głośno, gdzie cień jest gęsty, a gdzie tylko udaje, że jest. Kiedy drogę zagrodził im przewrócony wóz, a pod nim spoczywało kilka beczek, ConCrid pochylił się, chwycił to wszystko jak zabawki i przesunął na bok. Nawet nie stęknął. Beczki szurnęły cicho, jakby też nie chciały nikogo budzić.

Przybysze wcale nie ułatwiali im zadania. Co chwilę ktoś nadjeżdżał, a każdy następny był dziwniejszy od poprzedniego. Dwaj magowie w szatach, które szeleściły jak suche liście. Krasnolud z wózkiem pełnym czegoś, co pobrzękiwało przy każdym kamieniu. Inżynier z lunetą przy każdym oku. Zaklinacz wron z ptakiem na obu ramionach. I starsza pani z klatką pełną świetlików, które zdradzały każdy cień w promieniu dziesięciu kroków. Koła skrzypiały, latarnie się kołysały, a dzieci raz po raz przywierały do płotów i wstrzymywały oddech.

Przez dach weszli na strych sołtysa. Słoma w powietrzu pachniała kurzem, ziołami i starym drewnem. Z dołu dochodził pomruk głosów, ciężki, rozmowny, jak wrzenie w garnku.

I wtedy, w ciemności, coś na nich spojrzało.

Najpierw był błysk. Potem kształt, wielki, wydłużony, z paszczą pełną zębów jak rząd noży. Cień rzucił się na nich ze ściany. Dzieci znieruchomiały i na krótką chwilę wszystkim wydało się, że to koniec strychu, koniec skradania i może nawet koniec przygody.

GodRyk uniósł dłoń.

Słońce, które nosił w ręku, zapłonęło ciepło i złoto. Cienie rozbiegły się jak myszy, odsłaniając prawdę: to była wielka ryba. Wypchana, zawieszona pod krokwią, z paszczą otwartą w wiecznym zdziwieniu. Ta ryba. Jedyna atrakcja wsi, którą zwykle obchodziło się z dala, bo pachniała starą solą i czymś dużo starszym od soli.

ConCrid odetchnął z ulgą tak głośno, że wszyscy go uciszyli.

Zeszli niżej, gdzie szpara w podłodze dawała widok na izbę. Chata zapełniała się przybyszami. Gwar gęstniał, a z gwaru, kawałek po kawałku, składała się wiadomość, jakiej wieś jeszcze nie słyszała.

Smok.

Duży, czerwony. Palił wsie, uchodźcy uciekali do króla, król wyznaczył nagrodę. Najlepsi rycerze, wojownicy, magowie i łowcy zjeżdżali w okolicę. Bitwa miała odbyć się o świcie, na przedpolu za wzgórzem.

Do świtu zostały jeszcze dwie godziny.

Na strychu zaczęła się narada szeptem. Rodzice spali, a jeśli nie spali, to i tak powiedzieliby to, co dorośli mówią zawsze: do łóżek, i to już. Dlatego nikt ich nie zapytał.

– Idziemy to zobaczyć – szepnął ktoś.

– Wrócimy przed śniadaniem – dodała Tifi.

– Znam drogę – mruknął Rogan.

Decyzja zapadła szybciej, niż ktokolwiek zdążył się przestraszyć: uciekają z domu, żeby zobaczyć bitwę ze smokiem.

Zjazd królestwa

Wzgórze nad przedpolem pachniało tym, czego wieś nigdy nie zaznała: metalem, końskim potem, skórą, dymem i dalekim zapachem burzy, choć niebo było czyste.

Z góry widzieli wszystko.

Rycerze w lśniących zbrojach stali w równych rzędach, a giermkowie biegali wokół nich ze szmatami i polerowali piki tak gorliwie, że końce włóczni migotały jak gwiazdy zawieszone zbyt nisko. Amazońskie jeźdźczynie z łukami przeciągały się w siodłach, rozmawiając półgłosem. Krasnoludy ustawiały balistę wielką jak chata, a obok kilku innych, w zbrojach i z gołymi klatami, rozgrzewało się, uderzając pięściami w tarcze. Dźwięk niósł się daleko, głęboki, jak bicie dzwonu pod wodą. Elfy stały cicho, smukłe jak drzewa. Magowie odprawiali rytuał, a jeden z nich, siwy, kreślił na trawie świetliste znaki, które pachniały ozonem i mokrym kamieniem.

Najwięksi, najsławniejsi wojownicy całego królestwa zjechali w jedno miejsce.

A na horyzoncie, ledwie widoczny, wisiał ciemny kształt ze skrzydłami.

Bitwa, która nie nadeszła

Była rozczarowująco krótka.

Smok runął w dół jak kamień rzucony w staw. Błysnął ogień. Balista strzeliła z głuchym tąpnięciem. Coś zapiszczało, coś trzasnęło, w powietrzu zawisł zapach spalenizny i słodkiej magii. Potem magowie zaczęli mówić jednym głosem, a przedpole zalała mgła.

Nie zwykła mgła. Magiczna, gęsta i mleczna, która chłonęła dźwięki i wypluwała je zmienione. Z jej wnętrza dobiegały krzyki:

– Gdzie smok? Ktoś go widział?

– Chyba go trafiłem!

– Nie trafiłeś!

– Pomocy! Jestem ranny!

Dzieci stały na wzgórzu i patrzyły na białą ścianę mgły. Każde chciało czegoś innego.

– Chyba powinniśmy uciekać – szepnął ktoś.

– To nie nasza sprawa – dodał ktoś inny.

– Dobra, ja chcę tam iść – powiedział Digory. – Chcę w to wejść.

– Ja też – rzucił ConCrid i stanął obok niego.

Reszta popatrzyła na mgłę, potem na nich dwóch, i ruszyła za nimi.

We mgle

We mgle świat skurczył się do rozmiaru sąsiedniej twarzy. Kiris szedł z przodu, bo jego magiczny wzrok przebijał biel lepiej niż oczy innych. Wołał: „Tu jest dziura!”, „Tam ktoś leży!”, „Tędy!”, a mgła, jak oswojone zwierzę, rozstępowała się przed nim odrobinę, jakby chciała mu pomóc.

Pomogli łucznikowi, który leżał oszołomiony i machał ręką w stronę, gdzie wcale nikogo nie było. A potem usłyszeli skomlenie.

Pies był rudy, ze starannie wyczesaną sierścią, seter, który gdzieś zgubił swojego pana. Leżał na boku, ciężko oddychając, a w prawym boku miał ranę. Głęboką, bolesną, taką, że wzrok sam uciekał. Jego oczy patrzyły na dzieci z dziwną, niepsią uwagą.

Tifi uklękła pierwsza. Jej zręczne palce, które umiały uporać się z każdym węzłem, teraz uporały się z czymś jeszcze trudniejszym: z drżeniem własnych rąk. GodRyk wyjął z plecaka chustę. Przewiązali ranę razem, powoli, a pies leżał spokojnie, jakby rozumiał, że ból jest warunkiem pomocy. Ciepło dłoni GodRyka opadło na jego bok jak kołdra.

Kiedy skończyli, pies wstał. Zachwiał się, przysiadł i spojrzał na nich z wdzięcznością tak głęboką, że nikt nie odważył się jej nazwać. Potem zaczął krążyć wokół nich, trzymając się blisko, jak ktoś, kto postanowił nie tracić ich z oczu.

Zielone oczy

Wtedy mgła zafalowała.

Coś szło ku nim. Wielkie, ciężkie, zbliżało się powoli, a ziemia pod stopami dzieci drżała w rytm jego kroków. Zarys był ogromny, włochaty, z baranicą na plecach. Wiking, pomyślał ktoś. Wielki, włochaty wiking.

Zatrzymało się tuż przed granicą widoczności. Zielony błysk rozświetlił mgłę od wewnątrz jak latarnia. I nagle ten kształt urósł, wyprostował się, uniósł ponad ich głowy, wyższy niż chata, wyższy niż drzewo.

To nie był wiking. To był niedźwiedź.

Ryczał. Ryk uderzył w nich jak ściana gorącego powietrza. Oczy miał zielone, płonące, z których biła zielona łuna, falująca jak płomień. Coś było w nim opętane, coś nie jego, zbyt jasne i zbyt głodne. Uniósł łapę z pazurami, które mogły pociąć wóz na plasterki, i zamachnął się.

Dzieci wiedziały, że nie mają szans. Nikt tego nie powiedział, ale wszyscy to czuli, jak zimno w żołądku: to był pierwszy raz, kiedy świat nie ustąpił.

I wtedy niedźwiedź przestał ryczeć.

Przerwał nagle, jakby zadławił się własnym głosem. Zielona łuna zadrżała i przygasła. Wielkie ciało skurczyło się, zgarbiło, a zwierzę zaczęło przyciskać zad do ziemi i odwracać pysk, jak przerażony kundel, który zobaczył coś, czego nie powinien widzieć. Patrzył nie na dzieci. Patrzył ponad nimi, za nimi.

Dzieciaki przełknęły ślinę.

– Czy… tam jest smok? – zapytał ktoś szeptem.

Cisza.

– Tak.

Wielki. Ogromny. Tuż za nimi, o krok. Nikt nie słyszał, jak wylądował.

Jedno z dzieci, zbierając wszystko, co miało w sobie odwagi, odwróciło się.

Gdzie jest pies?

Smok stał tam, gdzie jeszcze przed chwilą siedział pies.

Łapa, szeroka jak drzwi stodoły, spoczywała dokładnie w miejscu, w którym przed momentem leżał rudy, wyczesany seter. Przez ułamek sekundy, tak krótki, że nie sposób go zmierzyć, w oczach dzieci pojawiła się rozpacz. Pies. Nasz pies. Smok go…

Potem smok pochylił łeb. Zachwiał się. Z prawego boku, z rany, spoglądał na nich przewiązany opatrunek, ten sam, który GodRyk zawiązał chwilę temu. Chusta, w której wciąż tliło się ciepło jego dłoni.

Dzieci składały to po kolei, nie wszystkie naraz, jak układankę, w której każdy trzyma inny kawałek. Rana w boku. Chusta. Spojrzenie, które nie było psie. Pies, który ich nie opuszczał.

To był smok.

Od samego początku. To smok został ranny w bitwie i zmienił się w psa. A pies, żeby uratować dzieci przed niedźwiedziem, zmienił się z powrotem w smoka.

Smok spojrzał na nich oczami, w których odbijało się coś, czego nie umiał powiedzieć: wdzięczność. Potem oczy mu się zamknęły, a wielkie ciało osunęło się na trawę, tuż przed nimi.

Zostali we mgle sami, sześcioro dzieci i najgroźniejsze stworzenie królestwa, które leżało bezbronne, zdane na ich łaskę.

Wieś, która nie miała nazwy, wkrótce miała dostać pierwszą. Ale to już inna opowieść.